"IN DE BESCHOUWINGEN over Kadhafi wordt maar zelden onderkend hoezeer de dictator door het stof ging om weer met de wereld mee te mogen doen. Hij moest daarvoor de schuld op zich nemen voor 'Lockerbie' en de verdachten uitleveren, wat Libi...ë in 1999 deed. Maar hoeveel terrorisme het Libië van Kadhafi ook heeft gesponsord, juist bij deze aanslag zijn er twijfels over de betrokkenheid en is het bewijs dun. De waarheid over Lockerbie deed er echter minder toe dan de grotere mechanieken die in gang waren gezet. De VS hadden Libië aangewezen als schuldige en Libië moest boeten - letterlijk. Kadhafi wilde zo graag terugkeren op het wereldtoneel dat hij akkoord ging met een herstelbetaling van 2,7 miljard dollar voor een aanslag die hij ontkende te hebben gepleegd. De nog maar net terrorisme-vrije dictator steunde vervolgens de regering-Bush opzichtig in haar 'oorlog tegen terreur', hij spoorde de Libiërs aan om bloed te doneren voor de slachtoffers van 9/11 en beëindigde Libië's nucleaire en chemische wapenprogramma's. In 2003 werd Libië weer door de VN in de armen gesloten. En multinationals, op de slippen van westerse premiers en presidenten, stortten zich op de Libische olie.
Het was een gênant tafereel. De Spaanse premier Aznar was de eerste die Tripoli bezocht en al snel volgde Tony Blair, die persoonlijk bij Kadhafi kwam lobbyen voor Shell en BP, inclusief een brief die Shell voor hem had opgesteld. Schröder volgde en natuurlijk Silvio Berlusconi, die Kadhafi ongegeneerd tegen de borst drukte en een vriendschap met hem leek te ontwikkelen. Kadhafi bleek in de nieuwe eeuw het soort Arabische leider dat het Westen graag zag: smijtend met oliecontracten, niet-fundamentalistisch en een gezworen vijand van al-Qaeda."
Volledig artikel:
http://www.groene.nl/2011/9/de-verlaten-dictator
Geen opmerkingen:
Een reactie posten